அசோகமித்திரன் சிறுகதைகள் வாசிப்பனுவம் - 11 - 20

 

11. இந்திராவுக்கு வீணை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்

இந்திரா, தனக்கு வீணை கற்று கொள்ள ஆசை என்பதை முதலில் அப்பாவிடம் சொல்ல சொன்ன அவளது அம்மா, கதையின் முடிவில் அவளே அப்பாவிடம் சொல்லி பணம் வாங்கி தருவதாக சொல்கிறாள்.  

இதற்கிடையில் நடப்பது தான் கதை. அம்மா பிள்ளைகளின் பரஸ்பர விட்டு கொடுத்தலும், புரிந்து கொள்ளுதலுமான கதை.

குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலைமையை கண்டு பிள்ளைகள் தனக்கு பிடித்த விஷயங்களை சொல்லாமல் தவிர்ப்பதும், பெற்றோர்கள் அதனை புரிந்து கொண்டு மேலும் தங்களை வருத்தி பிள்ளைகளின் ஆசைகளை நிறைவேற்ற முயற்சிப்பதும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. 

அம்மாக்கள் செய்வது கஞ்சத்தனம் இல்லை, அதுவும் ஒரு சேமிப்பு தான் என்று இருந்த காலம். 

12. ஐந்நூறு கோப்பை தட்டுகள்

தன்னிடம் உள்ளதை பொருட்படுத்தாமல் எப்போதும் வேறு ஒன்றையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் சய்யதின் கதை. அவர் செல்வந்தராக இருந்த போது, செல்வத்தில் அக்கறையே இல்லாதது போல் இருந்தார். அவருடைய செல்வம் எல்லாம் போன பின்பு தான் அவருக்கு பசி என்பதே அதிகமாகியது. 

ஒரு நிலையில் இருப்பவர்களால் அவர்கள் நிலையை ஏற்று கொள்ள முடியாமல், வேறு ஒன்றை மனம் பாவனை செய்ய தொடங்குகிறது. அதில் உருவாகும் ஆற்றாமையும், பொறாமையும் மற்றவர்கள் மேல் வெறுப்பாக உருவாகிறது. அதனாலேயே என்னமோ அவர் அந்த சந்தோஷமான முட்டாள் புறாவை கொல்ல முற்பட்டார். அவருக்கு வந்த  'ஐந்நூறு கோப்பை தட்டுகள்' ஆர்டர் பொய் என்று தெரிந்ததும், அந்த புறாவை அவர் நினைப்பது அதனை கொல்லாமல் விட்டு விட்டோமே என்ற ஆற்றாமையாக கூட இருக்கலாம். எதோ ஒரு வகையில் அந்த புறா கூட தப்பி பிழைக்கிறது, ஆனால் நமக்கு தான் எந்த ஒரு வழியும் இல்லை என்ற எண்ணத்தில் கூட இருக்கலாம். ஆனால் வெளி உலக மாற்றத்தை ஏற்காமல் , தன்னுள்ளே சுழன்று கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அது பொறாமையும், எரிச்சலும் தவிர வேறு என்ன தர முடியும்?

13. ஒரு ஞயிற்றுக்கிழமை

தந்தையே தான் மகளுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தால் அவள் சம்பாரிக்கும் பணம் தனக்கு கிடைக்காது என்றெண்ணி அவளின் திருமணத்திற்கு தன்னை அறியாமலேயே பல தடங்கல்கள் செய்கிறார். அதை அவரே உணரும் தருணம் தான் இந்த கதை. 

குடும்பம் என்ற அமைப்பு எவ்வளவு தான் உறவுகளின் மேல் அன்போடும், பரிவோடும் இருக்கச் செய்தாலும், சுய நலமில்லமல் எந்த ஒரு அமைப்பும், இயங்கி விட முடியாது என்றே நினைக்கிறேன். அது எந்த உறவில் எப்போது வெளிப்படும் என்று யாராலும் சொல்லி விட முடியாது. 

14. இரு நண்பர்கள்

ஒருவர் திருமணம் ஆனவர். இன்னொருவர் ஆகாதவர். இவர்கள் ஒரு மாலை வேளையில் சந்தித்து தங்கள் பொருளாதார நிலைமையும், சில தத்துவார்த்த உரையாடல்களையும் சொல்லிச் செல்கிறது கதை.

1960 இல்எழுதிய கதையில் அசோக மித்திரன், மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் "ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்" என்று எழுதி இருக்கிறார். அவர் இப்போது இருக்கும் வாழ்க்கையினை எழுதி இருந்தால், என்ன எழுதி இருப்பாரோ தெரியவில்லை. குடும்ப உருவுகளில் ஏற்படும் சிக்கல்களை சொல்லி அதிலிருந்து விலகி இருக்க நினைக்கும் ஒருவன். ஆனால் அதே சமயம் அவன் தான் திருமணம் செய்து கொண்டால் அந்த பெண் இறந்து விடுவாள் என்பதினால் தான் இவன் கல்யாணத்தை வேண்டாம் எங்கிறானோ என்றும் யோசிக்க வைக்கிறது. தனக்கு கிடைக்காத பழம் புளிப்பு எனது போல், தனக்கு நிகழாத ஒன்றை நினைத்து எங்குவதாக அது உள்ளது.

குடும்ப உறவில் சிக்கி அதில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இன்னொருவன் அவனை அதிர்ஷ்டக்காரன் என்று சொல்வது இருவரும் தங்கள் கவலைகளை ஒரே காரணத்திற்காக மாற்றிக் கொள்வது போல் உள்ளது. 

15. அவனுக்கு மிகப் பிடித்தமான நஷத்திரம்

கதை ஆரம்பத்தில் சிரித்துக் கொண்டே வாசித்தேன். அந்த நடிகையின் (நஷதிரத்தின்) மேல் மலிவான புளி உருண்டைகள் ஒட்டிக் கொண்டதை ராமசாமி ஐயர் கஷ்டபட்டு எடுப்பதும், அதனால் ஸ்ரீராம் அவரை திட்டுவதும் ஏதோ பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் சண்டை இட்டுக் கொள்வது தான் என்று நினைத்தேன். அது ராமசாமியின் பிள்ளையை கொல்லும் வரை.பழி உணர்வு அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் அதன் தீ பரவிச் சென்று யாரை எப்படி தாக்கும் என்று சொல்லி விட முடியாது.

ராமசாமியின் மனைவி தன் பிள்ளை இறக்க காரணமாக இருந்த ஸ்ரீராமே (குற்ற உணர்வு தாளாமல்) அவளிடம் வந்து அதனை சொல்லிய போது, அவள் அதற்கு எதுவும் எதிர்வினை ஆற்றாமல் இருந்தது ஒரு தாயின் எதார்த்த மனநிலையை உணர்த்துவதாகவும் (ஒரு பிள்ளையின் மரணத்தை நினைத்து பழி கொண்டுவிட்டால் மற்ற பிள்ளைகளையும் அது பாதிக்கும் படியாக ஆகும் என்றெண்ணியோ என்னவோ) , அல்லது ஸ்ரீராமை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல் ( பிள்ளையே போன பின்பு அவன் இறக்க காரணமாக இருந்தவனை திட்டி என்ன செய்வது) அமைதியாக இருந்து விடுகிறாள். மனதில் பழி கொண்டவர்களுக்கு தான் எப்போதும் பதட்டமும், நிம்மதி அற்ற நிலையும் இருக்கும். அவள் அவன் பழி உணர்வை ஒரு பொருட்டாக்காதது, அவனை வாழ்நாள் முழுவதும் நிம்மதி இல்லாமல் ஆக்கும் என்றே நினைக்கிறேன். 

16. விமோசனம்

குடும்ப வாழ்க்கையில், ஆண்கள் மட்டுமே பொருள் ஈட்டும் சமயத்தில், அவர்கள் பெண்கள் மீது செலுத்தும் அதிகாரத்தையும், இரக்கமின்மையயும் காட்டும் கதை. ஒரு சொல் எதிர்த்து பேசி விட்டதற்காக, வீட்டு  செலவுகளை செய்யாத கணவனிடம் காலில் விழுந்து கெஞ்சும் மனைவிமார்களின் கதை இது. ஒரு நடுத்தர ஆணாதிக்க சமூகத்தின் அவலம். 

அந்த கவலையிலிருந்து விமோசனம் கிடைக்க தெய்வ அம்சம் கொண்ட குருவிடம் இதை எல்லாம் சொல்ல காத்திருக்கும் மனைவி, அதை அவரிடம் சொல்ல முடியாமல் வீடு திரும்புகிறாள். அவள் கணவன் அதற்கு பிறகு எப்போதும் வீடு திரும்பவில்லை. அவளுக்கும் அவளை அறியாமலேயே விமோசனம் கிடைத்துவிட்டது என்றே நினைக்கிறேன்.

17. தப்ப முடியாது

இதுவும் குடும்ப அமைப்பில் இருக்கும் ஆணாதிக்கத்தை மையமாக வைத்து சொல்லப்பட்ட கதை. இந்த கதைகளை எல்லாம் படிக்கும் போது, பெண் என்னும் சரடு இல்லை என்றால், குடும்பம் என்ற அமைப்பை கட்டவே முடியாது என்று தோன்றுகிறது. அவர்களுக்கு இருக்கும் அசாதாரண மனோதிடம் ஒரு போதும் ஆண்களுக்கு இருப்பதில்லை.

இது நேரடியாகவே நாம் நம் "மனசாட்சி"யிடன் தப்ப முடியாது என்பதை சொல்லும் கதை. தெருவில், ஒருவன் தன் பொண்டாட்டியை அடித்து நொறுக்குவதை, பார்த்தும் பார்க்காதது போல் செல்லும் ஒருவனின் மனசாட்சி அவனை கேள்வி கேட்கிறது. அப்படியே அவனும் தூங்கி போகிறான். அடுத்த நாள் எல்லாம் சரியாகி விடுகிறது. இப்படி எத்தனை இரவுகள் நம்மை, நம் கையாலாகாத, சுயநலவாத எண்ண உறுத்தல்களிடமிருந்து காப்பாற்றி இருக்கிறது. நடுத்தர மக்கள் அனைவரும் அடிக்கடி சந்திக்கும் ஒரு சூழ்நிலை தான் இது. அது அப்படி இருப்பதால் தான் அவர்கள் நடுத்தர வர்கமாக இருக்கிறார்களோ என்னமோ!

18. நம்பிக்கை

மனதின் ஆழத்தில் சென்று விட்ட நம்பிக்கையை  அவ்வளவு சீக்கிரம் துடைத்து எரிய முடியாது. அது நம்மை அறியாமல் நம்முடன் எப்போதுமே இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. 

ராவ் என்னதான் அந்த மகான் மேல் நம்பிக்கை இல்லை என்றாலும் அவன் அவரை தன் ஆழ் மனதில் நம்பிக்கொண்டு தான் இருக்கிறான்.

சில வேளைகளில் நம் மேல் மனதிற்கும் (நாம் பேசுவதற்கும் , செய்வதற்கும) முற்றிலும் வேறு விதமாய் நாம் செயல்படுவோம். 

ராவ் ஒரு perfectionist. அவன் செய்யும் தொழிலில் அவனுக்கு இருக்கும் நேர்த்தி தான், அவனுக்கு மற்ற அனைவர் மீதும் அதே எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது. அதனால் தான் மகான் அவன் மகனை காப்பாற்றவில்லை புலம்புகிறான். அந்த நேர்த்திக்கு அடியில் வாழ்க்கையில் உள்ள எதார்த்தத்தை அவனால் ஏற்று கொள்ள முடியவில்லை. அந்த இருமையில் இருந்து தப்பிக்கவே அவன் சாமியார்களிடம் , மந்திரவாதிகளிடமும் நம்பிக்கை வைக்கிறான் என்றே தோன்றுகிறது.

19. பார்வை

இதுவும் நம்பிக்கை சார்ந்த கதை தான். சலவை தூள் விற்கும் பெண் தன் தங்கை எப்படி இயேசு கிறிஸ்துவால் கண் பார்வை பெற்று அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக மாறினார்கள் என்பது தான் கதை. 

சலவைத் தூள் எப்படி துணிக்கும் அழுக்குக்கும் புகுந்து அழுக்கை நீக்கி விடுவது போல, கர்த்தர் நமக்கும் நம் துக்கங்களுக்கும் இடையில் இருந்து, துக்கங்களை எல்லாம் அகற்றுவார் என்றே இந்த கதை சொல்ல வருவதாக நினைக்கிறேன்.

அவளின் அதீத நம்பிக்கை தான் அவளை அமைதியுடனும், எரிச்சல் இல்லாமலும் இது போன்ற விற்பனை வேலைகளை செய்ய முடிகிறதோ என்னவோ! 

20. வேலி

பக்கெட் பம்புகளை பயன்படுத்துவதை அதிகாரிகள் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதனால், மக்கள் ஓரளவு தண்ணிரை பயன்படுத்த முடிகிறது. அவன் வீட்டுக்கு வேலி போடும் போது, ஆட்டுக்கும் ஒரு சிறு சந்து விட்டு தான் போடுகிறான். அப்படி செய்வது எதோ ஒரு சாத்தியத்தினை அடைத்து விடமால் திறந்து வைத்து கொண்டிருப்பது போல தான்.

இறுக்கமாக சட்டங்களையும், விதிகளையும் வைத்துக் கொண்டால் ஒரு போதும் மன நிம்மதி கிடைக்காது என்றே நினைக்க தோன்றுகிறது.  

ஆட்டுக்கு செடி தேவை, மனிதனுக்கு ஆடு தேவை என்று இங்கு ஓவ்வொன்றும் இன்னொன்றை சார்ந்து இருக்கும் போது நாம் திடீரென்று வெளி போட்டு இந்த சுழற்சியை தடுத்தால் என்ன நடக்கும் என்பதை உள்ளிற அறிந்தோ என்னவோ அவன் அந்த வேலியில் ஒரு சந்தை விடுகிறான். 

அந்த சந்து அவன் மனம் குற்ற உணர்வினில் இருந்து தன்னை காப்பாற்றிக் கொள்ள அவனுக்கு தேவை படும் ஒன்றாக இருப்பது. 

அசோகமித்திரன் சிறுகதைகள் வாசிப்பனுவம் - 1 - 10

அசோகமித்திரனின் சிறுகதைகளின் வாசிப்பனுவம்    

1. நாடகத்தின் முடிவு:

படைப்புத் தொழில் ஒரு வகையில் தன்னால் நிகழ் உலகில் செய்ய முடியாத ஒன்றை, கற்பனையில் செய்து பார்த்து, அதிலிருந்து கடந்து செல்வதும் தான். ஆனால் தான் கற்பனையில் உயிர் கொடுத்தவை தன்னை நோக்கியே மீண்டும் வருவது என்றால், அந்த படைப்பாளி அதிலிருந்து கடக்கவில்லை என்று தான் அர்த்தம். மேலும் அதிலேயே சிக்கி அந்த சுருள் வட்டத்திற்குள் சென்று மாய்ந்து விடுவதை தவிர வேறு வழியில்லை போலும். அதனால் தான் படைப்பாளிகள்  தன் சதைத் துண்டின் ஒரு பகுதியாகவே தன்  படைப்பினை வைக்கிறார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். 

அப்படி ஒரு கதை தான் "நாடகத்தின் முடிவு". கதையின்  ஆரம்பத்தில்  "உடல் பிணியும், மனப்பிணியும் உள்ளவர்களை தவிர அனைவரும் தூங்கிவிட்டார்கள்" என்ற வரியிலிருந்தே கதை தொடங்கிவிட்டது. ஏழு வருடம் எழுதிய நாடகத்தின் முதல் அரங்கேற்றத்தில் கிடைத்த வெற்றியே துன்பத்தை கொடுக்குமானால், மனிதனின் குற்ற உணர்வுகள் தூண்டும் இடமும் நேரமும் எப்போதென்று யாராலும் சொல்லிவிடவும் முடியாது. தனக்கு கிடைக்காத எந்த ஒன்றும் கற்பனையில் கூட இன்னொருவருக்கு கிடைக்கவிடாமல், அந்த சுய நிந்தனையில் இறக்கிறார் அந்த நாடக ஆசிரியர். நம்முடனேயே இயங்கி கொண்டிருக்கும் நம் எண்ணங்கள் நமக்கெதிராக திரும்புவதற்கு எப்போதும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தைத் தேடிக்கொண்டு தான் இருக்கின்றன.  

2. இந்த ஒரு ஞாயிற்று கிழமை மட்டும்:

இந்த கதையினை வாசித்த பின் எனக்கு ஒரு கேள்வி உருவானது.  தன்னை வளர்த்தவர்கள் அல்லது செதுக்கியவர்களை தாண்டி செல்லும்போது ஏற்படும் முரணை எப்படி உணர்வுபூர்வமாக ஏற்று கொள்வது அல்லது சமாளிப்பது. இங்குள்ள அனைவரும் ஏதோ ஒரு சமயத்தில் தன்னை ஒரு தனித்துவமான ஆளாக உருவகம் செய்து கொண்டே தான் வாழ்கிறார்கள். ஒரு சந்தர்ப்பம் வரும்போது அதனை பயன்படுத்திக் கொள்வது மனித இயல்பே. ஆனால் அந்த செயலால் ஏற்படும்  இழப்புகளைப் பற்றி ஒரு போதும் ஒருவர் நினைத்து பார்ப்பதில்லை. 

தன்னை ஒரு பெரிய நாடக நடிகையாக வளர்த்த நாடக குழுவிலிருந்தும் அதன் ஆசிரியரிடமிருந்தும் திடீரென்று விலகி செல்வது ஒரு  துரோகம் தான். அதனால் அங்கு ஏற்படும் பொருளியல் மற்றும் உளவியல் இழப்புகளை ஒரு போதும் அந்த நடிகையால் சரி செய்ய முடியாது. அவள் பெறப் போகும் புகழும், செல்வமும் அவனால் அடைய முடியாது.  அதனால்தான் அந்த நடிகையை அவன் வன் புணர்வு செய்ய நினைக்கிறான். எந்த உடல் அழகினை வைத்து தன்னை விட்டு விலகி செல்ல நினைக்கிறாளோ அந்த அழகினை அவள் விருப்பமே இல்லாமல் இருந்தாலும் வெறும் உடல் பலத்தால் அதனை அடைய நினைக்கிறான் அந்த ஆசிரியன். அது அவளை பழி வாங்கும் ஒரு முயற்சியே. காயம் பட்ட இடத்திற்கு கட்டு போடுவது போல. கட்டினால் மட்டும் காயம் ஆறாது என்றாலும், அது செய்தால் தான் நம் மனம் நிம்மதி அடையும்.

3. விபத்து:

ஒவ்வொரு சிறுவனுக்கும் தன்னை ஒரு வாலிப / வயது வந்த ஆளாகவே அனைவரும்  பார்க்க வேண்டும் என்ற ஏக்கம் இருக்கும். அந்த சமயத்தில் அவன் தன்னை மீறிய செயல்களில் ஈடுபடுவான். இது அவன் மீது மற்றவர்களுக்கு ஏற்படுத்தும் எண்ணத்தை மாற்றுவதற்காக. தன்னை விட பெரிய அக்காவுக்கோ அண்ணனுக்கோ கிடைக்கும் மரியாதையை தனக்கும் வேண்டும் என்றுதான் எல்லா சிறுவர்களும் எதிர்பார்ப்பார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு எண்ணத்தில் இருக்கும் ஒரு சிறுவனின் பற்றிய கதை தான் இது.

தனக்கு மட்டும் பால் மற்றவர்களுக்கு காபி , எண்ணெய் தேய்த்து குளிக்க தெரியாது என்று சொல்லும் அம்மா , சூ போலிஷ் போட வைக்கும் அப்பா, எப்போதும் தன்னிடம் சண்டை போடும் அக்கா, இப்படி ஏன் எல்லாரும் தன்னை மட்டும் ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்க மாட்டார்கள் என்று தோன்றுகிறது பாச்சாவிற்கு. அவன் அக்காவின் செய்கைகள் அவனை மேலும் குழப்பமடைய வைக்கின்றன. அவன் நண்பனும் கிரிக்கட்டில் கில்லாடி. ஆனால் இவனுக்கு அது விளையாட தெரியாது. அவன் நண்பன் சிகரெட் குடிக்க சொல்லும் போது இவன் முடியாது என்று பயந்து விட்டாலும், அதனை சரி கட்டி கொள்ள தனக்கு சைக்கிள் ஓட்ட தெரியும் என்று ஒரு சைக்கிளை வாடகைக்கு எடுத்து வந்து விபத்துக்குள்ளாகிறான். ஏன் அவன் சைக்கிள் எடுத்து வந்தான். அவன் தன்னை ஒரு பொருட்டாக யாரையாவது நினைக்க வைப்பதற்காக. அப்படி அவனை விபத்துக்குள்ளாக்கியது, அவன் பெற்றோரும் ஒரு காரணம் தான்.  அந்த "உதாசீனம்" என்ற புலி அவன் மீது மோதி விபத்துக்குள்ளாக்கியது. அவன் அக்கா அவனுக்காக கண்ணீர் விட்டபோது அவன் எங்கோ மீண்டு விட்டான் அதனை கடந்து. 

4. டயரி:

பஸ்ஸில் செல்லும் ஒருவனின் டயரியினை பார்த்து அதில் இருக்கும் வாழ்க்கையினை பல்வேறு விதமாக கற்பனை செய்கிறார் அந்த பஸ் நடத்துனர். அந்த கற்பனையில் அவரின் சொந்த வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட ஆசைகளையும், நிராசைகளையும் அதில் ஏற்றி இருக்கலாம். ஒரு முழு வருட வாழ்க்கையின் இன்ப  துன்பங்களை சுமந்து செல்லும்  அந்த டயரி ஒரு குறியீடாகவே எனக்கு தோன்றுகிறது.

பிறக்கிறோம், உண்கிறோம், சாகிறோம் என்பதை தாண்டி அர்த்தம் எதுவும் இல்லாத இந்த வாழக்கையை ஒரு டயரியில் அடக்கி, அதை தவிர்த்து வெளியில் ஒரு அர்த்தமும் இல்லை என்பதாகவே அந்த கதை எனக்கு விளங்குகிறது. அதில் ஆயிரமாயிரம் நிகழ்வுகள் இருந்தாலும் அது அதுற்குள் மட்டுமே அர்த்தமோடு இருக்கு முடியும். வெளியில் வெறும் டயரி தான்.

5. வாழ்விலே ஒரு முறை:

ஒரு நிகழ்வு நம்மை காலம் முழுக்க நம்மிடம் வடுவாக இருந்து கொண்டு இருக்கும். அந்த புள்ளியிலிருந்து நாம் வேறு ஒரு பாதைக்கு செல்வோம். அந்த நிகழ்வு பெரும்பாலும் நம் தவறால் நிகழ்ந்து, நாமே பாடம் கற்றுக்கொண்டது போலத்தான் இருக்கும். அது நாம் செய்ததனால் மட்டுமே அவ்வளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியதாக இருக்கும். 

அப்படி தன் தம்பியை தன்னுடன் விளையாடுவதற்கு கூட்டிக்கொண்டு  போகாமல், அவன் காணாமல் போகவே அவனை தேடி அலைந்து, வெறும் கையுடன் வரும் அந்த சிறுவன், தன் தம்பி பொம்மை குதிரையில் அமர்ந்து விளையாடுவதை பார்த்து வெடித்து அழுகிறான். அந்த நிகழ்வு அவனை வேறு ஒரு ஆளாகவே மாற்றி இருக்கும். அவன் தம்பி பொம்மை குதிரையில் ஆடிக்கொண்டு "நான் போலீசுக்கு போயிருந்தேன்" என்று சொல்லும் போது, ஒரு வேளை "என்னை தேடிக் கொண்டு தான் அவன் போலீசுக்கு போயிருப்பானோ" என்று நினைத்து தான் அவன் அழுதிருக்கலாம். 

6. மஞ்சள் கயிறு :

கதையின் தலைப்பிற்கும், சொல்லப்பட்ட கதைக்கும் இருக்கும் நகைமுரணை வெளிப்படுத்துவதாக இந்த கதை தலைப்பு உள்ளது. ஒரு வேளை சோற்றுக்கே அடிமையாக வேலை செய்தால் தான்  கிடைக்கும் என்னும் அவல நிலையில் உள்ள சுப்பு தான் மஞ்சள் கயிற்றினை திரித்து விற்பனை செய்பவன். குண்டு சாஸ்திரிகள் மூலமாக வலியோரின் பேராசையும், சுப்பு போன்ற எளியோரை ஏறி மிதித்து உறிஞ்சுவதையும் சொல்கிறது கதை.

தன்னை பார்த்து ஹோட்டலில் ஊசிப்போன சட்னி வைக்கும் சிறுவன், தன்னை விட்டு போன மனைவி , தன் எஜமானன் குண்டு சாஸ்திரிகள் என்று அனைவரையும் அவன் திரிக்கும் கயிறினாலே சுற்றி தூக்கில் தொங்க நினைக்கும் சுப்புவிற்கு மரணம் கூட கிடைப்பதில்லை. "பசியில் கால்களுக்கும் கண்கள் முளைக்கும்" என்ற வரி ரொம்ப நேரம் என்னை தொந்தரவு செய்தது. 

7. கோலம் :

சங்கராந்திக்கு வீட்டிற்கு வந்திருக்கும் சிற்றப்பா அவரின் குழந்தைகளின் பெருமைகளை பற்றியே பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு பட்டிக்காடு என்றால் பிடிக்காது. அவரது பிள்ளைகளின் வீணை வாசிப்பின் திறமைகளும், படிப்பு திறமையும்,  மற்றவற்றையும் பற்றி அவர் ஓயாது பேசிக் கொண்டே இருக்கிறார். அவருடைய குழந்தைகளை பற்றி பேசாமல் அவரால் இருக்க முடிவதில்லை. அவர் சுத்தமான புகையிலை சுருட்டைத் தான் பிடிப்பார். மிகவும் ரசனை உள்ள ஆள் அவர்.

அன்று காலையில் விஜயா அழகான ரங்கோலி கோலம் போடுகிறாள்.  அதை பார்த்து அவளுடைய சிற்றப்பா "சியாமளா கூட இப்படி கோலம் போட மாட்டாள்" என்று சொல்கிறார். ஆனால் அதனை ஒரு இளைஞன் நடந்து போகும் போது கொஞ்சம் அழித்து  விடுகிறான். விஜயா கண்களில் நீர் தளும்ப நிற்கிறாள்.  திடிரென்று வெறி வந்தவர் போல் அவனை இழுத்து வந்து திட்டுகிறார் விஜயாவின் சிற்றப்பா. மீண்டும் அதனை சரி செய்ய சொல்கிறார் அவரின் சிற்றப்பா. விஜயாவும் சரி செய்கிறாள். 

அவர்கள் வெளியில் சென்று வரும்போது, கோலம் எப்படி இருக்கிறது என்று கூட பார்க்காமல் வரும் விஜயா, மீண்டும் சென்று பார்க்கையில் அது முற்றிலுமாக அழிந்து விட்டிருக்கிறது. ஆனால் அதற்காக அவள் வருத்தப்படுவதில்லை. 

முதல் முறை ஏற்படும் இழப்பு / ஏமாற்றம் நம்மை ஒரு தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்வது போல் செய்து விடுகிறது. மீண்டும் அதே போல் எந்த ஒரு ஏமாற்றம் வந்தாலும் அந்த தடுப்பூசியே நம்மை நிலை குலைவில் இருந்து காப்பாற்றுகிறது. "வாழ்விழே ஒரு முறை" கதையினை நியாபகப்படுத்தியது.

8. அம்மாவுக்காக ஒரு நாள்:

ரகு தன் கோவங்களையும் , எரிச்சல்களையும் அவன் அம்மாவிடம் தான் எப்போதும் காட்டுவான். காரணமே இல்லாமல் கூட அவன் எரிச்சலடைவது உண்டு. ஆனால் அவன் அம்மாவோ திரும்ப எதுவும் பேசாமல் பூமி மீது விழுந்த மழை போல் அனைத்தையும் ஏற்று கொள்வாள். 

ஆனால் ஒரு முறை அவள் அம்மாவை  படத்திற்கு கூட்டி போக நினைக்கும் போது, ரயில் ஓடாமல் போகிற போது, பஸ்ஸிற்கு பணம் இல்லாமல் போகும் பொது, நண்பர்கள் யாரும் இல்லாமல் இருக்கும் போது, நண்பன் வீட்டில் அவன் இல்லாமல் அவன் மனைவி மட்டும் இருப்பதனால் அவளிடம் பணம் வாங்க முடியாமல் போகும் போது, என்று ஒரு நாள் முழுவதும் அவன் அம்மாவையே நினைத்து கொண்டு, அவளை படத்திற்கு கூட்டி செல்ல நினைத்தும் போக முடியாமல் போகிறது. இதை அவன் அம்மா வெகு சாதாரமாக எடுத்து கொண்டு மற்றுமொரு நாளாக கடந்து செல்கிறாள். அவள் தன் மொத்த வாழ்நாளும் பிள்ளைகளுக்காகவே கொடுக்கும் போது , பிள்ளையினால் ஒரே ஒரு நாளைக் கூட தன் அம்மாவுக்காக கொடுக்க முடியாமல் போவதும் ஒரு முரண் தான். 

9. மழை:

முழுக்க முழுக்க சிறுவனின் மனதிலிருந்து எழுதி இருக்கிறார் இதை. மழை மேகங்களை யானையாக, எருமை மாடாக கற்பனை செய்யும் சிறுவன், ஒரு பெரிய மரம், ஒரு மிக பெரிய மரம், சிறிய செடிகள், தன் பழைய சட்டை இப்போது தனக்கு சிறியதாக உள்ளது, என்று இயற்கையில் சிறுவர்களுக்கே உள்ள கேள்விகளாலும், கள்ளமில்லா தன்மைகளாலும் அவர்கள் உருவாக்கும் அழகிய உலகித்திற்குள் நம்மை கூட்டி செல்கிறார் அமி. மழை, தனக்கும் சிறிய செடிக்கும், மரத்திற்கும் எருமை மாட்டிற்கும் என்று எந்த ஒரு வேறுபாடும் இல்லாமல் சிறுவனை பார்க்க செய்கிறது.

10. மூன்று ஜதை இருப்புப்பாதைகள் :

Introvert களுக்கு இந்த கதை மிகவும் நெருக்கமானதாக இருக்கும். 

ஒரு தலை காதலினால் ரயிலில் தற்கொலை செய்துகொள்ள போகும் ரகுநாதனின் கதை. மூன்று வருடமாக ஒரு தலையாக காதலித்தாலும், ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமால், அவள் வேறு தெருவிற்கு குடி போனதால் விரக்தி அடைந்து அவளின் தெருவில் ஆயிரம் முறை சுற்றி வந்தாலும் பத்து  முறை மட்டுமே அவளை பார்க்கிறான். அப்பொழுதும் அவனை அவள் சட்டை செய்யவில்லை. இதனால் மனம் உடைந்து ரயிலில் தலை வைத்து தற்கொலை செய்யும் பொது, ரயில் வந்து அவன் மேல் ஏறாமல் வேறு ஜதை பாதையில் செல்கிறது.

வாழ்நாள் முழுவதும் போட்டு வைத்திருந்த ஏக்கம், அவன் அழுகையில் கரைகிறது.  சாவதற்குக்  கூட தெரியாமல் போய் விட்டோமே என்று விம்மி அழும் போது, வாழ்க்கையில் நாம் நினைப்பதெல்லாம், நினைக்கிற சமயத்தில் கிடைத்து விடாது (அது மரணம் கூடத்தான்) என்று அவன் அறிந்து கொள்வதாக நினைக்கிறேன். முதல் முறையாக அவன் வெளிப்படையாக செய்தது மீண்டும் இருப்புப் பாதையில் தலை வைக்காமல் இருந்தது தான்.

குற்றம்

                                                                          (1)  

"திட்டம்போட்டு தாண்டா மாப்ள செஞ்சிருப்பா " என்றான் சரவணன், கறியினை கடித்துக்கொண்டே.

"அப்படி எதும் தெரில மச்சான், நல்லா தான் இருந்தாங்க. ஏன் இப்புடி செஞ்சானே இன்னய வரைக்கும் புரில", சாப்பிட்டு முடித்தாலும் சரவணனுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதால், எண்ணெய் பிசுக்கான கையுடன், தட்டில் கோடு போட்டுக்கொண்டே பதில் சொன்னான் செல்வம்.

ஐந்து வருடம் முன்பு நடந்த ஒரு கொலையினை பற்றி தான் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். 

செல்வத்தின் தங்கை வசந்தி தான் அந்த கொலையை செய்தவள். மேட்டுக்கட்டியூர் தான் செல்வமும் அவனுடைய தங்கையும் பிறந்து, வளர்ந்த ஊர். அவனுடைய அப்பா அந்த ஊரில் "பெரிய மனிதர்கள்" என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களில் ஒருவர். அரசாங்கத்தில் ஒரு பதவியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றவர்.

வசந்தியின் திருமணம் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு அந்த ஊரே மெச்சும் அளவுக்கு தட புடலாக நடந்தது. அப்போது செல்வத்திற்கு வயது இருபத்தைந்து. வசந்திக்கு இருபத்திமூன்று. மாப்பிள்ளை பக்கத்துக்கு ஊரான சிவபள்ளத்தில் அரசாங்க பணியில் உள்ளார். அவருடைய சொந்த ஊரும் அதுவே. திருமணம் முடிந்து ஐந்தாவது வருடத்தில் ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. ஏனோ அன்றிலிருந்து அவர்கள் இருவருக்கும் சண்டைகள் அதிகமாக ஆரம்பித்தன. 

செல்வத்தின் நினைவுகள் மீண்டும் அந்த சம்பவத்தை பற்றியே சுற்றி கொண்டிருந்தது. அவனால் அதை இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. சாப்பிட்டு முடித்து வெளியில் டீ குடிக்க அவனும், சரவணனும் நடந்து போய் கொண்டிருந்தார்கள். மதிய வெயில் சுளீரென்று முகத்தில் அறைந்தது. அந்த தெருவிலேயே டீ கடை இருந்தாலும்,  இரண்டு  தெரு தள்ளி  இருக்கும் கடைக்குச் சென்றனர். இரண்டு பேர் டீ கடை பெஞ்சில் உட்கார்ந்து 'பிக் பாஸ்' பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தனர். கிங்ஸ் சிகரெட்டுடன் ஆளுக்கொரு டீயினை வாங்கிக் கொண்டு, கடையின் பின்பக்கம் சென்றனர். 

"மச்சான். நீயாச்சும் எங்கப்பா கிட்ட சொல்லி பாருடா", என்றான் செல்வம், எரிந்து கொண்டிருந்த திரிகயிற்றில் சிகரெட்டை பற்ற வைத்துக்கொண்டு. 

"நான் சொன்னா மட்டும் உங்கப்பா கேட்பாராடா? அவர் குணம் பத்தி உனக்குத் தெரியாதா!" என்றான் சரவணன் புகையினை வட்ட வட்டமாக விட்டுக் கொண்டு.

"இல்ல டா, வசந்தி புருசனும் அவள விட்டுட்டான், அவளுக்குனு இப்ப யாருமே இல்ல", கடையின் பின்பக்கம் ஓடும் சிறு ஓடையினை பார்த்துக் கொண்டே சொன்னான் செல்வம்.

"நாளைக்கு வக்கீல் வராரு டா, அதுக்குள்ள எங்கப்பாகிட்ட பேசிப் பாருடா" என்று மீண்டும் ஒரு முறை சொல்லிவிட்டு  அங்கிருந்து கிளம்பினான் செல்வம்.

                                                                        (2)

வசந்திக்கும் அவள் கணவனுக்கும் குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து சண்டைகள் அதிகமானது. வசந்தி அடிக்கடி கணவனுடன் சண்டை போட்டுக் கொண்டு அவள் அம்மா வீட்டுக்கு வந்து விடுவாள்.அவளின்  அப்பாவும், அம்மாவும் எவ்வளவு தான் கேட்டு பார்த்தாலும், என்ன பிரச்சனை என்று இருவரும் சொல்லவில்லை. அவள்அண்ணன் செல்வத்தின் திருமணத்தின் போதும் வசந்தியும் அவள் கணவரும் சந்தோஷமாக இல்லை என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்படியே இருந்தது.

வசந்தி, குழந்தை பெற்ற பின்னர் அவள் கணவன் மீது விலக்கம் அதிகமாகியது. அதற்கு முன்னாலும் இருவரும் மனமொத்து இருந்தார்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை. அவனின் அரசாங்க வேலையால் அவர்களால் "ஆடம்பரமாகவே" வாழ முடிந்தது. அவளும் அதில் எந்த குறையும் சொல்லவில்லை. ஆனாலும் அவளால் அவனிடம் சந்தோஷமாக வாழ முடியவில்லை. 

ஒரு நாள் அவளும், பக்கத்துக்கு ஊரில் இருக்கும் மனோகர் என்பவனும் சேர்ந்து இருந்த போது, தூங்கிக் கொண்டிருந்த அவள் பையன் அதனை பார்த்து விட்டான். மனோகரும் அங்கிருந்து கிளம்பி போனவுடன், அவளுக்கு இதை எப்படி சமாளிப்பதென்றே தெரியவில்லை. அவள் பையனுக்கு ஐந்து வயது தான் ஆகிறது. 

"யாரும்மா அவரு?" என்று மட்டும் அவன் கேட்டு விட்டு  விளையாட போய் விட்டான்.

ஏன் அவள் அப்படி நடந்து கொண்டாள் என்று அவளையே அவள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். 'இது ஒரு தேவுடியா செய்யும் வேலை, அப்படியென்றால் நான் ஒரு தேவுடியாவா?' என்று அவள் மனம் அலைக்கழித்தது. மனோகர் இவளை பல்வேறு சமயங்களில் பார்த்து கொண்டிருந்தான் என்பது இவளுக்கும் தெரியும் தான். ஆனால் தான் இப்படி அவனுடன் இருப்பேன் என்று நேற்று கூட அவள் நினைத்து பார்த்ததில்லை. 

"அம்மா, பசிக்குது" என்று அவள் மகன் வீட்டிற்குள் வந்தான். அவனுக்கு சாப்பாடு போட்டு அவளும் கொஞ்சம் சாப்பிட்டாள். இருவரும் மதியத்தில் சிறு உறக்கம் போடுவார்கள். 'அவனிடம் இதை பற்றி யாரிடமும் சொல்ல கூடாது என்று சொல்லலாமா' என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவள் மகன் படுத்த உடன் தூங்கி விட்டான்.

அவன் தூங்குவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவள் திடீரென்று வீறிட்டு அழ ஆரம்பித்தாள். அவளின் அழுகை அவனை எழுப்பி விடும் என்று கழிவறையில் சென்று வெடித்து அழுது புலம்பினாள். 

                                                                      (3)

வக்கீல் முருகன் வசந்தியின் அப்பா வீட்டிற்கு காலை பத்து மணிக்கெல்லாம் சொன்னது போல வந்து விட்டார். அவர் கடந்த ஒரு வருடமாக இங்கு வந்து போய் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் அவர் நினைத்தது மட்டும் நடக்கவே இல்லை.

"அந்த தேவுடியாவ பத்தி பேசுறதா இருந்தா இந்த வீட்டுக்கு வராதீங்க, பெத்த புள்ளைய கொன்ன சண்டாளி" என்று வசந்தியின் அம்மா தன் பேத்தியை மடியில் வைத்துக் கொண்டு வக்கீலிடம் கத்தினாள்.

"நீ, சும்மா இரு, நான் பேசிக்கிறேன்" என்று வசந்தியின் அப்பா அவளை உள்ளே போக சொன்னார். 

செல்வம் உள்ளே இருந்து வந்தான். அவனுக்கும் என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. சரவணன், தூரத்து உறவாக இருந்தாலும், அவன் சொன்னால் அப்பா கேட்பார் என்ற எண்ணத்தில் தான் நேற்று அவனிடம் அப்பாகிட்ட பேச சொல்லியிருந்தான். ஆனால் அதுவும் உபயோகப்படாது என்றே அவனுக்கு இப்போ தோன்றியது.  

"அவள நாங்க தல முழுகி அஞ்சு வருஷம் ஆச்சு. அவ யாருனே எங்களுக்கு தெரியாது" என்று பொறுமையாக வக்கீலிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

"இப்படி சொன்னா என்னங்க பண்றது. உங்க மகளுக்கு ஜாமீன் கெடச்சு ஒரு வருஷமாகுது. ஆனா ஐம்பதாயிரம் பணம் கட்டி, கையெழுத்து போட்டா  தான் ஜாமீன் இருந்தா கூட ஜெயில்ல இருந்து வெளியே விடுவாங்க" என்றார் வக்கீல்.

"நாங்க யாரும் கையெழுத்து போட முடியாது", என்று ஒரே மூச்சாய் சொன்னார் செல்வத்தின் அப்பா. 

"பணம் கூட கட்ட வேண்டாம். ஆனா ரத்த சொந்தம் யாராவது கையெழுத்து போட்டா தான் வெளில உடுவாங்க. அதுவும் இல்லாத, அந்தம்மா உள்ள போனதுல இருந்து யாரும் இது வரைக்கும் ஒரு முறை கூட வந்து பாக்கல, அதுவே அவளுக்கு ஜெயில் தண்டனைய விட பெரிய தண்டனை" என்று உள்ளூர வெதும்பி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் வக்கீல்.

வக்கீல் முருகன் தானாகவே வந்து பல முறை செல்வத்திடம் பேசி உள்ளார்.  செல்வமும் இதில் ஆரம்பத்தில் ஆர்வம் இல்லையென்றாலும், முயற்சி செய்து தான் பார்ப்போமே என்று கடந்த ஒரு மாதமாக இதில் இறங்கினான். ஆனால் இன்று அதற்கும் ஒரு முற்று புள்ளியாக அமைந்துவிட்டது. 

வக்கீல் செல்வத்திடம் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பி விட்டார். அவர் சென்றதும் செல்வத்தின் அம்மாவும், மருமகளும், பேத்தியும் அலங்காரம் செய்து கொண்டு ஊரில் நடக்கும் தேர்த் திருவிழாவிற்கு செல்ல ஆயத்தமாயினர். செல்வமும், அவன் அப்பாவும் அவர்களை பின் தொடர்ந்தனர்.

புன்னகை

'உள்ள போங்கணா'  என்று பின்னாடிருந்து சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான் கோல்காரன். உள்ள போய்  கடைசி சீட்டில் உட்கார்ந்து தலையில் கட்டின துண்டை எடுத்து துடைத்துக் கொண்டான் வேடி. இந்த புரட்டாசி மாசத்துலயும் அக்னி வெயில் கணக்கா அடிக்குதே, என்று நினைத்துக் கொண்டான். 

அந்த ஊரில் இருப்பவர்கள் வண்டிவைத்துக் கொண்டு குல தெய்வ கோவிலுக்கு போவது வழக்கம். கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக அப்படி போக முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு காரணம் தடங்கலாக வந்து கொண்டே இருந்தது. அதனால் தான் இந்த வருடம் மொத சனிக்கிழமையே போய்விடலாம் என்று ஊர்காரர்கள் ஒரு மனதாக முடிவு செய்திருந்தனர்.

நெல்லு வெளஞ்சாலும், இல்லனாலும், கூழு குடிச்சாலும் குடிக்கலனாலும் இத மட்டும் பண்ணணுமடா என்று ஊர் கிழவிகள் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்கள். அப்படி இருந்தும் அஞ்சு வருஷம் போகாம போனது, எல்லார் மனசுலயும் ஒரு உறுத்தலாகவே இருந்து கொண்டிருந்தது. அதனால் இந்த வருஷம் சின்ன புள்ளயங்களிலிருந்து கிழவன், கிழவி வரைக்கும் எல்லாரும் சந்தோசமாக பழைய துணியா இருந்தாலும் நல்லா தொவச்சு கட்டி போட்டுக் கொண்டு கிளம்பினார்கள். 

ஊரென்றால் பெரிய ஊர் ஒன்றும் இல்லை. பதினைந்து குடும்பங்கள் மட்டுமே. அதனால் ஒரு பஸ்ஸிலேயே அடைத்துக் கொண்டு போக வேண்டியது தான் என்று முடிவு செய்தனர். ஊருக்கு ரோடெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. மண் சாலை தான். ஊருக்கு இன்னும் கவர்மெண்ட் பஸ் கூட வரவில்லை. அனைத்தும் சிறிய ஓட்டு வீடுகள். ஒரே ஒரு காரை வீடு. ரெண்டு குடிசை வீடு.

வேடிக்கு எப்படியாவது இந்த வருஷம் மண்ணுல போட்டதெல்லாம் வெளஞ்சருணும்னு ஆசை. ரெண்டு மூணு வருசமா எது வெரைச்சாலும், நட்டாலும் ஒண்ணமில்லாம போயிடுது. மூணு வேல கஞ்சிக்கே சில நாளு அல்லாட வேண்டியதா இருக்கு. அவனும் என்னென்னவோ செஞ்சி பாத்தான். ஒன்னும் பிரயஜோன படல. இயற்கையா இருக்கற உரமும் போட்டு பார்த்தான். ஆபீஸ் மருந்தும் அடிச்சி பார்த்தான். ஒன்னும் சரிப்பட்டு வரல. மழையும் பட்டத்துக்கு தவுந்தாப்புல வர்ரதுல்ல.

ஒரு முறை நல்லா வெளைஞ்சி வந்த நெல்லயும் எலியே கத்தரிச்சு போட்டுருச்சு. மழ பேஞ்சி தண்ணி இருக்கறப்ப வெளஞ்சதும் இப்படி ஆயிடுச்சேன்னு அவன் அதில இருந்து மனசே ஒடஞ்சி போய்ட்டான். பத்து வயசுலையும், அஞ்சு வயசுலயும் பசங்க மூக்கொழிகிகிட்டு அம்மணமா ரோட்ல நெஞ்சு பரி எலும்பு தெரிய நோஞ்சானுங்க மாதிரி விளையாடிட்டு இருக்கறது பாக்குற போது அவனை அறியாமலே கண்ணிலிருந்து ரெண்டு சொட்டு கீழ எறங்கி வந்துரும்.  

பஸ்ஸில் கடைசி சீட்டில் உட்கார்ந்து இதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்த்து பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தான் வேடி. அனைவரும் ஏறிய பிறகு புழுதியை கிளப்பிக்கொண்டு ஆலமர வளைவில் மேடேறி போய்க்கொண்டிருந்தது பஸ். காலை ஐந்து மணிக்கே கிளம்பியதுனால் தூக்க கலக்கமாகவும், குழந்தைகள் அழுது கொண்டும், அம்மாமார்கள் அவர்களை அதட்டிக்  கொண்டும் இருந்தார்கள். முக்கால் மணி நேர பயணத்திற்குப் பிறகு ஒரு கரட்டில் பஸ் நின்றது. அனைவரும் கீழே இறங்கினர். அவர்களைப் போலவே வேறு ஊர் காரர்களும் பஸ் பிடித்துக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். 

இவர்கள் ஊர் போல் இல்லாமல் மத்த ஊர் காரங்க கொஞ்சம் பரவால்ல. ஒத்தக் கல்லா இருந்த சாமிக்கு ஒரு கோயில் கட்டி இருக்காங்க. ஏதோ மத்த ஊர் காரங்க கொடுக்குற பணத்தால சாமிக்கு காரைல கோயிலும் எழுப்பியாச்சு. கோயில் எழுந்து மூணு வருஷம் ஆகியும் இந்த வருஷம் தான் அவுங்க ஊர் கண்களுக்கு கோயில பாக்கறதுக்கு குடுத்து வச்சிருக்கு. 

காலை ஆறு மணிக்கு வெயில் வரத் தொடங்கியது. குழந்தைகளுக்கு விளையாட்டு சாமான் விக்கிறவன், ஐஸ் விக்கிறவன், வளையல் விக்கிறவன் என்று ஒரே கூச்சலாக வியாபாரம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். சில குழந்தைகள், அம்மாவின் சேலையை பிடித்து இழுத்து கடை முன்னாடி நிற்க வைத்து நகர மாட்டேன் என்று அடம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 

ஒரே ஒரு அடுக்கு கொண்ட காரை கட்டிடம் தான் கோவில். ஒரு சின்ன கல்லா இருந்த சாமிய சுற்றி இந்த கட்டிடத்தை கட்டி இருந்தார்கள். வேடி உள்ளே சென்று சாமியை கும்பிட்டான். சாமிக்கு வெட்ட வெளில இருந்தப்போ இருந்த உக்கிரம், கட்டடத்துக்குள்ள வச்சப்புறம் கொஞ்சம் கொறஞ்ச மாறி தோணிச்சு அவனுக்கு. உள்ள ஒரு பக்கம் மின்-விசிறி  ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் சாமிக்கு போட்ட மாலை காற்றில் ஆடி கொண்டிருந்தது. இந்த வருஷம் நல்லா பயிர் வெளைஞ்சி சாப்பாட்டுக்கு வழி பண்ணுனு சாமி என்று வேண்டிக்கிட்டான். 

வெளியே வந்து கோவிலை சுற்றிக் வந்து கொண்டிருந்தான். ஒரு மூலையில் கோவிலின் மேற்கு பக்கம் காரை கூரையில் ஒரு மாஞ்செடி இள மஞ்சள் நிறத்தில் இலைகளோடு காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தது. காரையில் அந்தரத்தில் அசைந்து கொண்டிருந்த செடியையே அவன் ரொம்ப நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனை அறியாமலேயே அவன் உதட்டில் புன்னகை மலர்ந்தது. 

சத்தம்

உள்ளங்கையில் வைத்து கட்டை விரலால் மொபைலை நோண்டிக்கொண்டே 'ஊம்' கொட்டிட்டிருந்தான் தேவராஜன்.  

"என்ன மச்சி, மொபைலையே பாத்துட்டு இருக்க" என்றான் அருண். இருவரும் தினமும் வேலைக்கு இந்த இரண்டு மணி நேர ரயில் பயணத்தில் சேர்ந்தே செல்வார்கள். கூடவே மற்ற இளைஞர்களும் அவர்களுடன் அடுத்தடுத்த ஸ்டாப்பில் ஏறிக்கொள்வார்கள்.

"என்ன மச்சான் இவன் போனயே பாத்துட்ருக்கான், யார்ட்டயும் பேசாம" விக்கி, அருணிடம் கேட்டான். "போன வாரம்  நடந்த சம்பவத்துலுருந்து , இப்டி தாண்டா இருக்கான்" என்றான் அருண்.

'ஆளுமா, டோலுமா' என்று ராகம் இழுத்து கோரஸாக பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். கையில் ஒரு கறுப்பு   ப்ளூடூத் ஸ்பீக்கர் வைத்துக் கொண்டு போகுமிடம் எல்லாம் இசையை தூக்கிக்கொண்டு போகும் கூட்டம். தேவராஜனுக்கு குத்துப் பாட்டுன்னா ஒரே குஷிதான். எதிரில், பக்கத்தில் யார் உட்கார்ந்திருந்தாலும் எந்த கவலையும் இல்லை.

காலைல வேலைக்கு போற இந்த ரெண்டு மணி நேரத்தை இசையால நிரப்பி அதை அந்த பெட்டில இருக்கும் எல்லாருக்கும் இலவசமா கொடுக்கறதுல இந்த பசங்க கில்லாடி. ஒவ்வொருத்தருக்கு ஒரு பாட்டு. ஒரு சுற்று முடிந்ததும் திரும்பவும் இன்னொரு சுற்று ஆரம்பிக்கும்.

ஒவ்வொருத்தன் ஒவ்வொரு மூட்ல பாட்டு போடுவான். காலையில் காதலி கிட்ட சண்டை போட்டவன் சோக பாட்டும், செல்லம் கொஞ்சனவன் குஷி பாட்டும் போடுவான். வெறும் வாய் பார்ப்பவன் அந்த சமயத்தில் ஹிட் ஆன பாடலை போட்டு கேட்பான். இவர்கள் கேட்கும் பாடலை வைத்தே எவன் என்னன்ன மூட்ல இருக்காங்கனு தெரிஞ்சிரும்.  

காலைல ஏழு  மணிக்கு வர வேண்டிய வண்டி, ஏழரை மணிக்கு தான் வந்தது, ஒன்பது மணிக்கு முன்னால லாகின் செய்யவில்லை என்றால் அரை நாள் சம்பளம் கட் ஆகிடுமே என்ற கவலையில் இருந்தான் தேவராஜன். ஒரு தனியார் கம்பெனியில் வாடிக்கையாளர் சேவை பிரிவில் உள்ளான். எப்போதும் வாடிக்கையாளர்களுடன் பேசும் வேலை. வெட்டிய தலையும், திருத்தி அழகுபடுத்தப்பட்ட தாடியும் வைத்திருந்தான். அவன் தான் அந்த கூட்டத்தில்  இருக்கும் alpha male. அருண் எப்போதும் தேவராஜனாக ஆக துடித்துக் கொண்டிருப்பவன். 

"மேஸ்திரி, வந்துட்டுருக்கன், கெலமங்கலம் வந்துட்டன். இன்னும் கால் மணி நேரத்துல வந்துருவன்" போனில் பேசினான் பச்சை சட்டை போட்டு படியோரம் நின்றிருந்தவன். பக்கத்தில், அவனை மாறியே முகத்தோற்றத்துடன், கையில் மதிய உணவு கொண்டு போகும் wire கூடையை வைத்திருந்தான் ஒருவன் . திரும்பவும் பச்சை சட்டை காரனுக்கு போன் வந்தது.

"இல்லனா, வந்துருவன். ரயில் லேட்டாயிடுச்சு. ஒரு 10 நிமிசம் தான. வேற எடத்துக்கு போல. அங்கேயே வந்துர்ரன். என்ன விட்டுட்டு போய்டாதீங்க." முகத்தில் வெறுப்புடன் படியிலிருந்து எச்சி மூஞ்சான். அவன் நின்று கொண்டிருந்த எதிர் இருக்கையில் கச்சேரி நடந்து கொண்டிருந்தது. பாட்டை போட்டு விட்டுட்டு அவனவன் போன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்கள். 

"ஏன்டா சௌண்டு கம்மியா வச்சி கேட்க கூடாதா. பக்கத்தூரு வரிக்கும் கேக்குது." பச்சைசட்டைக்காரன் அருணைப் பார்த்து கேட்டான். "பாட்டு நல்லா தான இருக்கு" என்றான் அவன். "டேய் சௌண்ட கம்மியா வைங்கடான்னா பாட்டு நல்லாருக்கு, நாறிருக்குனு".

"வேண்ணா, நீ பக்கத்துக்கு பொட்டிக்கு போ" என்றான் தேவராஜன்,  மொபைலை ஜீன்ஸ் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டே. பச்சை சட்டைக்காரன் "இவங்கப்பன் ஊட்டு ரயிலு, இவன் சொல்றான்" என்று எகிறினான். பாட்டு சத்தத்திலும் , இவர்கள் வாக்கு வாதத்திலும் அங்கு ஒரே இரைச்சலாக இருந்தது. திடீரென்று பச்சை சட்டை ப்ளூடூத் ஸ்பீக்கரை புடுங்கி கீழ போட்டான்.

"தேவிடியா பயா, என்ன மயிருக்கு ஸ்பீக்கர் மேல கைய வக்கிர" சீட்டில்  இருந்து எழுந்து அவனுக்கு முன்னாள் வந்தான் தேவராஜன். அவனுடைய தலை ஆடிக்கொண்டே இருந்தது. பச்சை சட்டக்காரன் அவன் இடது கன்னத்தில் சடாரென்று ஒரு அரை விட்டான். தேவராஜன் ஒரு நொடி கலங்கி, சுதாரித்து, அவனை அடிக்க கை ஓங்கினான். அதற்குள் அவன் நண்பர்கள் அவனை பிடித்து பின்னுக்கு தள்ளினார். பச்சை சட்டகாரனை அவன் கூட வந்தவன் இழுத்துக் கொண்டு பக்கத்துக்கு பெட்டியை நோக்கி சென்றான். ஓசூர் ரயில் நிலையத்திற்குள் வண்டி மெதுவாக வந்து கொண்டிருந்தது. 

"மச்சான், ஏன்டா இப்டி இருக்க, அதான் புது ஹெட்போன்ஸ் வச்சிருக்க இல்ல. அதுல பாட்டு கேளு. சும்மா போனயா நோண்டிட்டிருக்க" என்றான் அருண். 

"எனக்கு தெரியும், நீ கொஞ்சம் மூடு" என்றான் தேவராஜன் பதிலுக்கு. "மச்சி இந்த சனி, ஞாயிறு எங்கியாவது அமைதியான எடத்துக்கு போலாமா, பசங்களோட" என்றான் கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு.

"ஆமா, மச்சி, தெகினிக்கோட்ட பக்கத்துல யாருமே போகாத எடம்  ஒன்னுருக்கு. அங்க போலாம்" என்றான் அருண்.

ரெண்டு வண்டியில் சனி காலையில் அவர்கள் நான்கு பேர் அந்த இடத்திற்கு சென்றனர். சுற்றிலும் சிறிய சிறிய குன்றுகள். அதில் ஒரு குன்றின் மேல் ஏறிச்  சென்றனர். அங்கு  இருப்பதிலேயே அது தான் பெரிய குன்று. மேல செல்வது கொஞ்சம் சிரமமாகத்தான் இருந்தது. வழியென்று ஒன்றும் இல்லை.  முற்றிலும் ஆள் அரவமற்று இருந்தது. காட்டு மரங்கள் இருந்தாலும், அடர்த்தியாக இல்லை. பாறைகள் அங்கொன்று இங்கொன்றுமாக இருந்தது. கையில் ஆளுக்கொரு கோல் வைத்துக் கொண்டு மேலே  ஏறினார். அரை மணி நேரத்தில் உச்சிக்கு வந்துவிட்டனர்.

மேலே ஒரு சமதள புல்வெளி இருந்தது. அங்கிருந்து, அருகிலிருக்கும் சிறு கிராமங்களும் தூரத்தில் இருக்கும் நகரமும் தெரிந்தன. எங்கோ தூரத்தில் ஒரு அணை இருந்தது. காற்று ஆளை தள்ளும் அளவுக்கு வீசிக் கொண்டிருந்தது. மேகங்கள் இருந்ததால் வெயில் இல்லாமல் இதமாக இருந்தது.

"மச்சி, அருமையான எடம் டா, பயங்கர அமைதியா இருக்கு மச்சி. டேய் அந்த ப்ளூடூத் ஸ்பீக்கர் எடுத்துட்டு வந்துருக்க இல்ல" என்றான் தேவராஜன்.